30-01-07

NADIN, WE ZIJN JE NOG NIET VERGETEN

Tussen sterren, maanlicht en dromen
‘t magisch gedachtegoed dat liefde
zo onweerstaanbaar maken zou
ontsluierend uit nachtelijke nevelslierten
je mysterieuze verschijning
je blik troonde me mee tot de manekring
waar tijdloze saga’s zinderden in het
schijnsel van een magische liefdescirkel
badend in het licht van een zilv’ren maan
ontstond er op jouw wang een traan
wind beroerde en als een dauwdruppel
zo zacht drupte ze mijn handen aan
tijdenlang zocht ik haar, de ware liefde,
en in haar traan zat een eeuwigheid vervat
mijn prinses, eeuwig zal ik je liefhebben
ik draag je op mijn handen de eeuwen door,
zodat je bloeien zal, als de mooiste roos.

gedicht geleend bij FRANK
ter nagedachtenis aan NADIN die ons 1 jaar geleden verliet

met dank aan MIREILLE voor het prachtige plaatje

gedenking Nadin